“Maar mam, ik wil wel bij de kudde blijven!”, waren de woorden van onze jongste tijdens een wandeling in de Ardennen. Prachtig hoe helder kids de kern kunnen raken. Want hiermee vatte hij - onbewust - een kernmechanisme binnen het familiesysteem in één zin samen; ook wel het 'persoonlijk geweten' genoemd.

Wat draag jij mee in je rugzak? Heb je al eens gecheckt of het allemaal van jou is? Of ben je geneigd de stenen voor een ander op te rapen? En draag je daardoor veel meer dan in werkelijkheid voor jou bedoeld is?

“Mama, mag ik je wat vragen?”, vroeg mijn zoon vanuit de stilte. “Ja, tuurlijk”, antwoordde ik niks vermoedend. “Waarom ben jij zo’n strenge moeder?”

Ik vroeg hem om een voorstelling van zijn dochter te maken. Dat lukte en hij voelde een diepe verbinding. Daarna nodigde ik hem uit om te denken aan de momenten dat zij, zijn dochter, zo boos kan zijn. “Verandert er iets nu iets voor je?”, vroeg ik.

IK WIL NIET SLAPEN!!! IK WIL DARTEN!, gilde onze zoon met een leeuwenkracht uit zijn bed. Dikke tranen. Trots op zijn dartbord, dat hij op school geknutseld had. Terecht trots en begrijpelijk dat je daar nog uren mee wilt spelen.